یک  درخت  پیرم  و سهم تبرها  می شوم...

مرده ام...   دارم  خوراک  جانورها می شوم

بی خیال از  رنج  فریادم  تردد  می کنند......

باعث  لبخند   تلخ  رهگذرها  می شوم.......

با   زبان  لال خود  حس میکنم این  روزها...

همنشین و همکلام  کور و کرها می شوم

عاقبت یک روز با  طرز  عجیب  و  تازه ای...

می کشم خود را و سرفصل خبرها می شوم!

بخوان به معراج آغوشت مرا.....

که سرزمین این کولی از مرز نفسهای تو آغاز می شود........

دوستای همیشه مهربونم سلام.

شنبه صبح کنکور دارم و حس می کنم قبول نمیشم... ازتون میخوام با دلای پاکتون برام دعا کنید.... از همتون ممنونم.

بعد از کنکور دوباره برمیگردم... دلم براتون تنگ میشه. یا علی...

من از تبار غربتم... از آرزوهای محال......

گاه از این مردم بی درد بدم می آید...........

من از افسون گل زرد بدم می آید..............

گفته بودی که تمام شب من گریه ی توست

من از این گریه ی شبگرد بدم می آید........

هر چه عشق است لگد مال خزان باید کرد.

من از این واژه ی نامرد بدم می آید...........

غمگین تر از همیشه... سلام.

خسته ام رفیق... دلتنگم... بی تابم... خنجر خورده ام...

باور کن بالهایم شکسته!

تو اگر میدانستی که چه دردی دارد خنجر از دست عزیزان خوردن...

از من خسته نمی پرسیدی که چرا تنهایی؟؟؟

میخواهم از این غربت مرگبار پر بگیرم اما اسیرم در دستان نا مهربانی که هرگز نخواهد فهمید چقدر از دوری چشمانش شکنجه میشوم... به آخر رسیده ام رفیق!

دیگر برایم دعا نکن... تنهایی ام را باور کرده ام... سرنوشت من معلوم است!

با چند شعر نیمه تمام و یک عشق بی سرانجام از اینجا میروم... دلگیر نشو رفیق...

دیگر تاب صبوری را ندارم. بگذار آسوده بمیرم...

بگذار آسوده بمیرم رفیق..............

کی بود که با اشکای تو یه آسمون ستاره ساخت؟

کی بود که با نگاه تو دلش رو عاشقونه باخت؟.....

کی بود که با نگاه تو خواب و خیال عشقو دید؟....

کی بود که تنها واسه تو از همه دنیا دل برید؟......

بگو کی بود کجایی بود اونکه برات دیوونه بود؟.....

رو خط به خط زندگیش از عشق تو نشونه بود؟...

من بودم اونکه دلشو ساده به پای تو گذاشت.....

اونکه براش بودن تو به غیر غم چیزی نداشت.....

حسرت دوست داشتن تو همیشگی بوده و هست

کاش می رسید به گوش تو صدای قلبی که شکست